هرگاه توانستیم خدا را در ظرف ذهن خود جای دهیم و ادعا کردیم که شناخت به دست آورده ایم آنگاه است که منحرف شده ایم و نه تنها هیچ شناختی نداریم بلکه در جهل افتاده ایم!!

نسبت خداوند به عنوان «خالق» هستی با «مخلوقات» خود از جمله ما انسان ها، مانند نسبت «مجموعه» و «زیر مجموعه» در عالم ریاضیات است. یعنی هر «مخلوق» زیر مجموعه ای از خالق خود به عنوان یک کل است. و قانون ها در ریاضی می گویند هیچ مجموعه ای در زیر مجموعۀ خود قرار نمی گیرد.

منطقاً؛ ما به عنوان «مخلوق»؛ به خداوند به عنوان «خالق» خود، هیچ اشرافی نمی توانیم داشته باشیم و هیچ شناخت مطلقی هم نمی توانیم داشت.

اما این بدان معنا نیست که ما در شناخت خداوند تأمّل و کوششی نباید داشته باشیم. باید توجه داشت که هر کس به اندازۀ توان و ظرفیت وجودیش می تواند طلب کند. پس برای شناخت بیشتر ظرف وجودی را باید وسعت داد که هیچ محدودیتی هم ندارد؛ اما در رسیدن به هر شناخت باید گفت این «فهم و شناخت ما» از خداوند است نه «شناخت خداوند» و یا «خود خدا»!! 

از طرفی هر کس به اندازۀ شناخت و فهمش از خداوند، می تواند با او ارتباط برقرار کند (اشاره به داستان موسی و شبان از مولانا)؛ و در اندازۀ طلب مسئول و در اندازۀ فهم مکلّف!

چه بهتر آن است که به کم قناعت نکرد....

دکتر حسین چاری

10 آبان ماه 1390

برگرفته شده از مباحث جلسه 6 کلاس تعلیم و تربیت اسلامی

مهمترین ویژگی یک انسان فرهیخته یا تربیت یافته «آگاهی» ست.

بستر این اندیشه را در بیت «جان نباشد جز خبر در آزمون/هر که را افزون خبر جانش فزون» از مولوی می توان یافت.

آگاهی و خبردار بودن مشتمل بر حوزه های مختلفی است از جمله؛

• جان(خود) آگاهی

• جهان آگاهی(زمان و مکان)

• خدا آگاهی

پس؛ هرچه آگاه تر، فرهیخته تر ، تربیت یافته تر....

دکتر حسین چاری

حافظیه

23 اردیبهشت ماه 1393

علیّت در رفتار، در یک پیوستار دو قطبی، از علیّت بیرونی به علیّت درونی قرار دارد.یعنی برای رفتارهایمان یک منبع شخصی یا غیر شخصی می توانیم در نظر بگیریم.

وقتی می گوییم برای «رضای خداوند» این سوال قابل مطرح شدن است که رضای خداوند علّیت بیرونی است یا درونی؟؟!!!

من تصمیم گیرنده هستم یا خداوند تصمیم گیرنده؟؟

خداوند رابطه اش با من چگونه است؟؟

پاسخ دادن به این پرسش بستگی به تعریف ما از خداوند دارد.

ما سه نوع تعریف می توانیم از خداوند داشته باشیم:

1-خداوند مجازات کننده؛ خداوندی که از ترس او کاری یا رفتاری را انجام می دهیم یا نمی دهیم.

2-خداوند معامله گر و تاجر؛ خداوندی که می توان با او معامله کرد؛ تو نیکی کن و در دجله انداز/که ایزد در بیابانت دهد باز

3-خداوند محبوب و معشوق؛ برای رضایت خداوندی که معشوق و محبوب ماست رفتاری را انجام می دهیم. این خدای معشوق، وجودی است که اصلاً از من جدا نیست. چیزی که خدا می خواهد همان چیزی است که من می خواهم. یعنی بین خواست من و خواست خداوند جدایی وجود ندارد؛ من و غیر منی نیست در این حالت.

نیست شو تا هستی ات از پی رسد/تا تو هستی، هست در تو کی رسد

(منطق الطیر عطار)

در این حالت(مقام عشق و عرفان) خداوند علیت درونی می شود. یعنی خداوندی که من و او یکی شده باشیم.

سوال بعدی: حال چرا ما تمایل نداریم خداوند درونی داشته باشیم؟؟!!

چون آنچه که به ما نقش می دهد خودمان هستیم و همۀ مسئولیّت ها با ماست، (هر کاری انجام دهم تحت تاثیر خود و رفتارهای خودم خواهد بود) و بشر به خاطر راحت طلبی ها برای کارهای خود، تمایل دارد منبع و علّت بیرونی پیدا کند.

دکتر جوکار

کلاس انگیزش و هیجان

14 آبان ماه 1391

خوب زندگی کردن یعنی سخت و دشوار زندگی کردن!!

واژۀ «دشواری» مبنای معنا (Meaning) در زندگی است و باید توجه داشت که دشواری با«بدی و زجر » فرق می کند. زندگی خوب دارای زاییش و شکوفایی است و در زندگی تا درد نکشید زاییده نمی شوید.

دکتر جوکار

کلاس انگیزش و هیجان

21 آذرماه 1391

«کسانی که خیلی دوست داریم، اجازۀ گِلِه کردن از آنها را هم داریم.

سوال: خداوند را خیلی دوست دارم، می توانم از او هم گِلِه کنم؟

پاسخ: مراتب نزدیکی و قرب الهی سه حالت، مرتبه و یا جایگاه دارد؛

بردگی کردن، معامله کردن، عاشقی کردن.

برده نمیتواند هیچ گِلِه ای از ارباب خود کند. تماماً تبعیت.

تاجر و معامله گر هم تکلیفش معلوم است، معامله و سود و زیانش تعیین کننده است.

امّا در مقام عاشق و دوست و یا عاشقی و دوستی کردن که این نیز خودش سلسه مراتب دارد گِلِه کردن از خداوند کفر نیست!!!

باب گِلِه کردن در اینجا به معنی دور بودن نیست. به این معنی است که خداوند اینقدر ما را دوست دارد که اجازۀ گِلِه هم به ما می دهد.»

و ما در رابطه امان با خالق هستی بخشِ عاشق، یعنی خداوند قرار است بکوشیم تا به این مرتبه برسیم.

دکتر جوکار

کلاس روانشناسی اجتماعی 

27 شهریور 1391

(با اندک دخل و تصرف نویسنده به قصد فهم بهتر مطلب برای خواننده، البته با کسب اجازه از محضر استاد گرانقدر)

اهداف در زندگی را دسته بندی کنید:

• اهداف موجود: اهدافی هستند که موجودیت دارند و ما تلاش می کنیم تا به آنها برسیم؛ مثلا رسیدن به درجه دکتری، تشکیل خانواده دادن، ازدواج کردن با این فرد خاص...

• اهداف موعود: اهدافی هستند که وجود ندارند که ما تلاش کنیم به آنها برسیم بلکه ساختنی هستند، یعنی آنها را تولید می کنیم و فرایندی هستند؛ مثل متفکر شدن، با عدالت و اخلاقی زندگی کردن، تربیت فرزندی با ویژگی ها و خصائص مثبت.... بنابراین برای این اهداف باید کارهای انجام دهیم یعنی فرایندی را تولید کنیم و بسازیم و طی کنیم.

یک زندگی پویا باید اهداف پویا، غیر مادی و معنوی داشته باشد تا به روزمرگی و ملالت ... نینجامد، و عشق پویاترین و معنوی ترین هدف موعود در زندگی ست.

دکتر جوکار

17 مهرماه 1391

برگرفته از کلاس روانشناسی اجتماعی

هر مقام و جایگاهی برای خودش ادب و اخلاقی دارد. دعا کنیم هر مقامی که احراز می کنیم ادب و اخلاق اون مقام را خداوند به ما بدهد.

به عنوان مثال اگر قرار است به یک جایگاه فکری خاصی برسیم، این رسیدن نیازمند آگاهی ها و ویژگی ها، اسباب، روحیات و لوازمی است. یعنی با به دست آوردن خصائص و اخلاقیات مشخص و ویژه ای است که صاحب آن جایگاه فکری می شویم نه صرفا با تحصیل و دست یابی به مدرک و سند...

درواقع مدرک جایگاهی ایجاد نمی کند بلکه پیامدهای داشتن یک مدرک خاص است که برای ما جایگاه فکری را مشخص میکند. به بیانی دیگر شما صاحب مقام و جایگاهی شده اید تا لایق فوق لیسانس شوید نه اینکه فوق لیسانس می گیرید تا به شما لیاقت بدهد

یا شناسنامه و سن تقویمی ما مشخص نمی کند که 25 ساله یا 30 ساله شده ایم، در عوض اینکه ما مثل یک 25 ساله یا 30ساله فکر کنیم و رفتار کنیم تعیین کننده خواهد بود.

در نتیجه به عنوان فردی تحصیل کرده در سطح عالی و ارشد یک رشته در دانشگاه، رفتار و کردار و شخصیت شما در اجتماع باید متمایز از افرادی باشد که این جایگاه را کسب نکرده اند پس نقطه تمایز داشته باشید.

دکتر جوکار

برگرفته از کلاس روانشناسی اجتماعی

27 شهریور 1391

بعضی وقتها آدم دوست دارد بلند بلند گریه کند...

دوست داشتن را نمی نویسند،ثابت می کنند.

ولی من هم می نویسم.هم ثابت می کنم "یه عالمه دوستت دارم"